Pan Piłkarz

Ostatnio światkiem piłkarskim (światem to by było za dużo powiedziane, chodzi bądź co bądź tylko o Polskę) wstrząsnęły obsceniczne gesty wykonywane przez kopaczy (trudno tych panów nazwać piłkarzami) dwóch klubów: Wisły Kraków i Legii Warszawa. O ile ten drugi zespół mnie ani ziębi ani grzeje, o tyle Biała Gwiazda to był kiedyś cały mój świat. Zaliczyłam nieco ponad 40 spotkań na stadionie (nie udało się zaliczyć wyjazdu niestety). Wydałam na to mnóstwo forsy, a teraz piłkarz pokazuje kibicom środkowy palec (konkretniej dopuścił się tego Mariusz Pawełek) pokazując, że ma ich gdzieś.

Halo, a kim Pan właściwie jest?

Gdyby nie kibice to ŻADEN z piłkarzy w Polsce nie zarobiłby tyle ile zarabia (a fakt, iż od lat nie możemy zwojować europejskich pucharów świadczy tylko o tym, że zarabiają za dużo). Wyobraźmy sobie hipotetyczną, niemożliwą (a szkoda!) do realizacji sytuację: kibice w całej Polsce, jak jeden mąż przestają chodzić na stadion i nie siadają przed telewizorami, by “fascynować się” (ostatnio nie ma czym) popisami (marnymi) naszych kopaczy. Co wtedy? Ano mamy trzy rozwiązania: klub biednieje, bo nie ma wpływów z biletów.  Klub biednieje jeszcze bardziej, bo skoro nikt nie ogląda meczów w tv to nikt nie będzie tego transmitować. Wyjście trzecie zakłada odejście sponsorów – bo komu się będą reklamować, skoro trybuny puste? Dyscyplina staje się amatorska. PAN piłkarz gra z chęci. Złotówek za to nie zobaczy.

Oczywiście nie twierdzę, że kibice na trybunach zachowali się właściwie. Szacunek piłkarzowi się należy. Kibic jednak płaci, kibic wymaga. Tym bardziej, że ceny biletów wzrosły ostatnio do astronomicznych sum (podobno na mecz z Ruchem w PP Legia “żyłowała” 50-120 zł!). Druga sprawa – piłkarz musi umieć się zachować tym bardziej wobec tych, którzy de facto płacą za jego pensję. O tym, czym skutkuje odejście od sportu kibica – już pisałam. No i kolejna rzecz – czy celebryci płaczą po złośliwym komentarzu na pomponiku? Nie. Osoby publiczne muszą zdawać sobie sprawę z tego, że ich postępowanie poddawane jest ciągłej obserwacji i najmniejsze błędy są wychwytywane i krytykowane.

Myślę, że piłkarz, który postępuje jak wyżej wymienieni, powinien zdawać sobie sprawę z jeszcze jednej rzeczy – gest wykonuje do całej trybuny. Załóżmy, że na trybunę wejdzie 1000 osób. Krytykuje go może 500 (nie mówię tutaj o konstruktywnej krytyce a o tej obraźliwej, chamskiej). Ja wiem, że gest jest skierowany do chamów, ale odbierają go wszyscy. Nawet ci kompletnie postronni i niewinni.

Osobiście czuję się bardzo zawiedziona postępowaniem Pawełka. Reprezentuje klub, który dla mnie swego czasu był religią. 7 lat zainteresowania, 5-6 lat chodzenia na stadion (nieregularnie, ale kilka razy w sezonie się pojawiałam). Zdzierałam gardło, namiętnie kibicując. Nieraz prosiłam Panią, która uczyła mnie języka francuskiego, bym nie czytała.  I nie czytałam. Tak! Tygodniami na języku francuskim nie czytałam, nie mówiłam. Nie robiłam właściwie nic. Gardło bolało niesamowicie. Raz na derbach prawie zamarzłam. Pogoda okazała się zdradziecka i z niemal wiosennego, słonecznego dnia, zrobiła się śnieżyca. A ja miałam adidasy i jesienną kurtkę. Było grubo poniżej 0 stopni. Nieraz lałam łzy, szarpałam nerwy… a teraz PAN piłkarz pokazuje kibicom (a więc i mnie) fucka.

Trener Kasperczak zapowiedział, że nie wyciągnie poważnych konsekwencji z PANA piłkarza. Błąd. Kardynalny. Klubie! Ty pracujesz na swój marketing! Ty pracujesz na to, żeby zyskiwać pieniądze! Żeby zarabiać! Pozwalając sobie na taką “aferę” pokazujecie, ze macie w nosie kibiców. Tak, najlepiej niech cała pierwsza 11 wypnie dupy. Tak! Nie tylko macie w dupie kibiców, ale i tracicie mnóstwo forsy. Bo ja osobiście nie pójdę na mecz, jeśli Pawełek będzie w składzie Wisły.  Nie tylko ja. Bo co mają powiedzieć ci, którzy siedzieli na feralnej trybunie a się nawet słowem na PANA piłkarza nie odezwali? No i ostatnia sprawa… skoro Pawełek wymiękł podczas meczu na kameralnym, maleńkim stadionie Hutnika to co będzie, jeśli przyjdzie mu zagrać przy 30 tysięcznej publiczności przy Reymonta?

Często oglądam sobie siatkówkę w weekend (transmisje z Plus Ligi i Plus Ligi Kobiet). Poziom jest zdecydowanie  wyższy niż polskiej kopanej. Do tego gra u nas w lidze wielu zawodników spośród najlepszych krajów. Bilety są tańsze, wrażenia lepsze. Inwestycja w piłkę się nie opłaciła. A to moja “mini” relacja z jednego z meczów. Spójrzcie na to, ile radości dał mi tamten mecz.

PANOWIE piłkarze, opamiętajcie się.

Fenomen

Siedzę sobie spokojnie w pokoju jedząc kanapki, pijąc herbatę i pisząc ten wpis. Dzisiejszy konkurs skoków w fińskim Kuopio dał mi wiele do myślenia nad znaczeniem słowa “fenomen”. Bo kimże jest fenomen jak nie tym, który przekracza granice, który robi coś, co inni mają w głowach, ale nie w rzeczywistości.

Inspiracjo!

Od niemalże 10 lat w moim domu panuje niepisana zasada – jak są skoki to się je ogląda. Obojętnie, czy jest godzina 8 rano, czy tradycyjna 14. Bez względu na to, czy był to weekend, czy środek tygodnia (jak Turniej Czterech Skoczni lub Turniej Skandynawski). Czas od końca listopada do połowy marca to okres w pewnym sensie najpiękniejszy (choć zimy nienawidzę!). Choćby się waliło i paliło – u mnie były skoki. W pewnym sensie wychowałam się na skokach. Ledwie odrosłam od ziemi, a już wiedziałam kto to Małysz. Nie wiedziałam jednak wtedy, jak wielkiej radości będę świadkiem pzez te lata. Nie wiedziałam, jak cudowną historię jest w stanie napisać ten drobny facet “z wąsem”.

Ostatnio obserwuje się powrót popularnej lata temu “Małyszomanii”. W moim domu ona się tak naprawdę nigdy nie skończyła. Czy Małysz był pierwszy, czy 35. – zawsze oglądało się konkursy skoków. Gwałtowny skok ilości kibiców Małysza nie dziwi. Po takich sukcesach trudno, by kolejne przechodziły bez echa. Po nieudanych igrzyskach w Turynie, “Orła z Wisły” wysyłano na sportową emeryturę. Odgryzł się już rok później, zostając po raz czwarty w karierze Mistrzem Świata. Gdy przed Igrzyskami w Vancouver wydawało się, że konkurencja jest nie do przeskoczenia, nagle przyszła forma. Rywale się wykruszyli (gdzie byli Austriacy, gdzie był Jacobsen?), Adam zachował zimną krew. Dwa srebrne medale! Dwa medale!

Dla mnie Małysz mniej jest skoczkiem, a bardziej… zjawiskiem. Jest tymi tysiącami kibiców zbierających się co roku przy Wielkiej Krokwi. Jest tymi, którzy zbierają się przed telewizorami w nadziei, że “jeszcze będzie pięknie”. Jest szałem radości, który wybuchł po wielkim, aczkolwiek niespodziewanym sukcesie. Jest rywalami, którzy zawsze wyrażali się z szacunkiem i zawsze obawiali się powrotu “Mistrza”. Jest idolem dla młodych Polaków, którzy widzą, że wyskakać, wywalczyć można wszystko. Wystarczy chcieć. Jest sportowcem, który niczym feniks z popiołu potrafi odrodzić się w najważniejszym momencie. Jest metaforą zwycięstwa. Adam to zwycięstwo, zwycięstwo to Adam.

Dziś Małysz ma 32 lata. Jest czterokrotnym Mistrzem Świata (1 raz wicemistrzem). W swoim dorobku ma 4 Kryształowe Kule. Sukces w Vancouver powiększył jego dorobek o kolejne dwa medale Igrzysk Olimpijskich. Jego sukcesy pozwalają mu na zajęcie miejsca w gronie najwybitniejszych przedstawicieli swojej dyscypliny. Nie jest jednym z wielu, którzy się przewinęli. Jakich setki. Jest jednym z tych, których pamiętać będą pokolenia. Tak, jak środowisko biathlonowe zapamięta Ole Einara Bjoerndalena, a pływackie Michaela Phelpsa. Jest tym, czym Mozart dla muzyki. Melodia jego skoków będzie odgrywana latami.

Pytanie tylko…

Co dalej? Co się stanie, gdy Adam skończy karierę? Co będzie dalej z tym sportem w Polsce? Nastanie jedna wielka żałoba? Myślę, że może tak być. Ludzie tacy jak Małysz są nie do zastąpienia. Nie do podrobienia. “Orzeł z Wisły” jest jeden, podobnie jak państwem rządzi jeden król.

9. listopada 1995 roku, Diego Maradona otrzymał tytuł: “Mistrzowskiego Inspiratora Snów”. Aż dziw, że Adam do tej pory go nie otrzymał…

Wielka Petra

Kilka dni już minęło od wstrząsającego występu Słowenki Petry Majdić w sprincie na Igrzyskach w Vancouver. Przypomnijmy – zawodniczka wpadła w niemal trzymetrową przepaść, łamiąc cztery żebra i uszkadzając opłucną. Mimo, iż po każdym z biegów była ledwie żywa, zdobyła, wyrwała rywalkom brązowy medal, dając tym samym nadzieję, że nawet w najgorszych chwilach można się podnieść.

Do organizatorów igrzysk można mieć wiele zastrzeżeń. Najpierw, jeszcze przed otwarciem Olimpiady, na koszmarnie trudnym torze saneczkowym śmierć poniósł 21-letni gruziński zawodnik. Jego rówieśnik i kolega z reprezentacji zrezygnował ze startu z powodu strachu. W konkurencjach alpejskich również zawodnicy muszą radzić sobie z ciężką trasą. Koszmarnie wyglądający upadek miała Szwedka Anja Paerson, która jednak zdecydowała się na start. Teraz doszła źle zabezpieczona trasa biegowa. Zastrzeżenia miała m.in. Justyna Kowalczyk, której delegat techniczny (Słoweniec notabene) powiedział… by dała sobie spokój.

Nie o tym jednak dzisiaj… Nie. Nie będę wyżywać się na torach, trasach, sędziach (którzy zabili łyżwiarstwo figurowe). Nie będę wyżywać się na organizatorach, choć – co tu dużo mówić – igrzyska jak na razie jawią mi się jedną wielką klapą. Dziś chciałam napisać o ludzkiej wytrzymałości.

Petra dowiodła, że wytrzymać można wiele. Zapłakana i obolała została w eliminacjach przesunięta na koniec stawki. Awansowała z 19. (!) czasem. Swój ćwierćfinał wygrała. W półfinale była czwarta, ale pozwoliło jej to awansować z lepszym czasem niż zainteresowane (tj. trzecia i czwarta) zawodniczki drugiego półfinału. W finale była trzecia, za Norweżką Bjoergen i naszą Justyną Kowalczyk. Początkowo nic nie zapowiadało tragedii. Majdić obolała, po eliminacjach udała się na badania, które nie wykazały złamania żeber. Wróciła więc do rywalizacji. Nie na to pracowała 4 lata, by teraz się wycofać! Nie mogła się poddać! Cały świat obserwował z napięciem jej walkę nie tyle z rywalkami, ile z samą sobą. Bo nawet jeśli w finale byłaby szósta… nawet jeśli odpadłaby w półfinale… to i tak złoto jej się należało.

Po ostatnim biegu, Majdić zemdlała na mecie. Wreszcie koniec! Osiągnęła co mogła. Wyniesiona na rękach z pewnością czuła wielką ulgę. Nie musiała już biec! Nie musiała już niczego! Na podium weszła z pomocą trenera. Obolała i osłabiona. To jej pierwszy medal na igrzyskach. W Salt Lake City miała “lewe” kijki. W Turynie zderzyła się z niemieckim (?) serwismenem.  Tu upadek niemal wydarł jej szansę z rąk. Niemal wydarł jej to, na co pracowała 4 lata. Nie poddała się. Przeciwko losowi, przeciwko rywalkom, przeciwko delegatom technicznym!

Dramatyczne wieści zaczęły dobiegać z wioski olimpijskiej mniej więcej dobę po tym cudownym w wykonaniu Słowenki sprincie. Bo oto jednak żebra są złamane i to aż 4. Opłucna uszkodzona. Świat tym bardziej nie mógł wyjść z podziwu.  Nie wiadomo kiedy Majdić będzie mogła wrócić do Słowenii. Wiadomo tyle, że z głowy ma nie tylko IO. Nie wystartuje do końca sezonu. Przez niedbałość delegatów technicznych.

Do tej pory Słowenka była dla mnie jedną z gwiazd biegów narciarskich. Była po prostu bardzo dobrą sportsmenką. Jak wiele innych. Teraz dowiodła, że jest wspaniałym człowiekiem i świetnym walczakiem. Daje nadzieję, że z każdego doła można wyjść. Jest metaforą walki. Zwycięskiej walki. Brawo Petra!