Cześć
Jak się zapewne domyślacie patrząc w kalendarz – jestem już po swoich pierwszych w “karierze”. Zanim przeczytacie moją mini relację, trzeba Wam wiedzieć jedno – w tego typu zawodach (5, 10, 15 km) nie startują przypadkowi ludzie. Tego typu dystanse zwykle stanowią przygotowanie, podkładkę pod coś więcej. W tym przypadku chodzi tu głównie o maratony w Dębnie czy w Poznaniu. A teraz do rzeczy.
Zawody rozpoczęły się o godzinie 10:45 (planowo 10:30). Grupa jak już mówiłam była pierońsko mocna, więc trzymałam się z tyłu grupy, co by nikomu drogi nie blokować. Tempo miałam niezłe, ale i tak zaczęli mi uciekać.
Trasa była ciężka – pierwsze 5, może 6 kilometrów biegłam wałem. Błoto, piach, trawa i tego typu inne “atrakcje”. Gdy zaczęły boleć nogi (krzywo stawiane), pojawił się asfalt. Cierpienie dla nóg! Choć zwykle wolę bieganie po ulicy to tym razem przeklinałam asfalt ile się dało.
Biegłam cały czas, nie bardzo zastanawiając się nad tym ile pozostało do końca. Wiedziałam, że na końcu będzie ciężki podbieg. Gdy zaczęło robić się niebezpiecznie pod górę, byłam pewna, że koniec jest bliski (mój czy trasy?!). W końcu wbiegłam na metę. Na szyi zawisł mi pamiątkowy medal a do ręki wcisnęli mi butelkę z wodą. Buty i spodnie miałam całe ubłocone. Ale to nic! Byłam z siebie (i jestem nadal) parszywie dumna. Poczułam, że zrobiłam coś wielkiego. Facet w wieku mojego dziadka zagadywał przyjaźnie, że ciężki debiut miałam (chodziło mu o to błoto, dzień wcześniej padało), a inny facet otworzył mi drzwi na stołówkę.
Trochę o samopoczuciu – psychicznie było wszystko jak najbardziej w porządku. Biegłam z radością, a na metę wbiegłam z wielkim bananem na twarzy. Fizycznie było nieco gorzej, ale nie pojawiło się nic takiego, co by spowodowało rezygnację. Dobiegłam. Czas około półtorej godziny (ok 13km).
